Van tevoren was het al zeker, dit zou een zware pot worden voor Haarlem als ze deze wedstrijd wilden gaan winnen. Haarlem miste al 3 echte basisspelers die door ziekte en/of blessures ontbraken. Het team had er vertrouwen in op vrijdagavond. Alleen was daar helaas bij sommige spelers niets meer terug te vinden op de dag zelf. Bij de warming up waren er spelers die er wel in geloofden en spelers die het liefst op de grond gingen zitten om naar BSN te kijken. Het team werd nog de kleedkamer ingeroepen dat ze echt hun kop bij de wedstrijd moesten houden. Toen Haarlem eindelijk het veld opkwam, stond BSN nog een warming up af te werken. Zij hadden niet door dat de wedstrijd begon en begonnen, voor hun koud, aan de wedstrijd.

Toen het eerste fluitsignaal klonk was het meteen een try tegen voor Haarlem. Hierna volgde er snel nog een. 3 minuten later kon BSN weer een try drukken. Hierna volgden snel nog velen tries. Door alle blessures en ziektes stonden veel spelers op een onvertrouwde plaats. Zo was Delano geblesseerd geraakt en mocht Jasper zijn plaats innemen. Er werd bij vlagen goed rugby gespeeld door Haarlem en de ruststand was nog een aardige 36-0..
Toen de tweede helft begon bleven de woorden van Ingmar nog even in het hoofd van de spelers hangen. ‘Ze zijn moeilijk snel, maar begin deze tweede helft nou gewoon overnieuw. De wedstrijd is toch al verloren.’

Haarlem speelde het eerste kwartier goed rugby en kon met BSN meespelen. Al werden er wel 2 tries tegen gekregen, Haarlem was niet zoveel slechter als BSN. Toen kwam het moment dat een redelijk grote speler van BSN het idee kreeg om de fullback (Jasper) even compleet weg te beuken. Het resultaat hiervan was dat Jasper ernstig geblesseerd raakte en de wedstrijd niet meer kon uitspelen. Toen moest Danilo naar de fullback, die overigens daar ook nooit gespeeld had.
En daar begon het feestje van BSN, die in 4 minuten meer dan 5 tries wisten te drukken. Zo kon een stand van 48-0 in “no-time” omgebogen worden tot de eindstand van 93-0 voor BSN.